Je zegt heel vaak “Wat zeg je?”.
Eigenlijk veel vaker dan voorheen.. en luisteren lijkt ook wat lastig op het moment.
Omdat Papa en Mama soms het idee hebben dat je ons ook echt niet hoort hebben we vandeweek een afspraakje gemaakt bij de huisarts.
Onze dokter heeft heel veel leuk speelgoed dus je vindt het altijd reuzeleuk om mee te gaan.
Plus dat je tegenwoordig bijna dagelijks doktertje wil spelen…

Jammer genoeg was onze dokter op vakantie dus moesten we naar een andere dokter.
Het ging al mis toen deze eigenlijk heel weinig leuk speelgoed in zijn wachtkamer had.
Deze keer moest je het doen met een doos blokken en een tafel met stoeltje.
(onze eigen dokter heeft altijd heel veel speelgoed inclusief garage en Little People trein.)
Ook was deze meneer toch een stukje enger dan de dokter waar Mama altijd naar toe gaat.
Dus toen hij in je oortjes wilde kijken deed je je handen op je oren en ging hard met je hoofd schudden.
Het lukte de dokter ook niet echt om je te overtuigen dat het geen pijn zou doen.
Uiteindelijk heb je in het lampje, in Mama dr oor EN in de dokters oor gekeken.. maar nee hoor.
Die handjes bleven mooi op je oren.
Gelukkig bij Mama op schoot, diep in Mama haar trui met slechts 1 oor eruit mocht de dokter toch eventjes kijken.
Niets aan de hand natuurlijk!
Waarschijnlijk nog een restje verkoudheid waardoor je oren enigzins dichtzitten.
Neusspray en weer verder.
En nadat hij in je oren gekeken had, had je weer volop praatjes over de mooie klok, de leuke plofstoelen en dat je thuis ook allemaal boeken in de kast had staan.
Eind goed, al goed!